"gdyby nie ten lęk, że nie ma wyjścia, bo słońce krąży nisko nad horyzontem, ukośne promienie nie dają ciepła, tylko długie cienie które się kładą w moim ogrodzie, skamieniałym, strupieszałym, zmarzniętym... i to dręczące pytanie: czy kiedykolwiek jeszcze słońce podniesie się wyżej, czy już zapadnie na zawsze za odległe horyzonty. gdyby tylko wiedzieć cokolwiek, gdyby cokolwiek rozumieć. gdyby tylko wierzyć, że znowu zakwitną róże w moim ogrodzie, że znowu pękną kwiaty magnolii i liście zabłysną świeżą zielenią. gdyby tylko mieć pewność, że to wszystko się stanie, że nie zapadnie wiekuista ciemność, od której nie ma odwołania. gdyby tylko nie ten lęk, że już nie ma żadnego ratunku i że wszystko co się robi, robi się na próżno... gdyby tylko rozumieć swoje miejsce w układzie zjawisk."